“ถนนเจริญกรุงที่รัก วันนี้ฉันดีใจยิ่งนัก ที่ได้มาเยือนเธออีกครา” สำเนียงย้อนยุคนิดๆ เหมาะกับถนนเจริญกรุงดีนักแล วันนี้หมูหินดอทคอม จะพามิตรรักแฟนเพลงทั้งหลายมาสัมผัสกับบรรยากาศเก่าๆ อบอวลไปด้วยความหลังครั้งเก่าก่อน กันที่ “ห้างแผ่นเสียงบรอดเวย์ และ ห้างแผ่นเสียงตั้งเสียงไทย” เคยได้ยินกันบ้างมั๊ยครับ หากคุณคือคนที่ชอบท่องเที่ยว และรักในเสียงเพลง ห้ามพลาดกับการเดินทางครั้งนี้เด็ดขาด ฉะนั้นตามเรามาได้เลย

               ทำไมหมูหินจึงพามาที่นี่นะเหรอครับ คำตอบนั้นตอบไม่ยากเลย หากมีที่ไหนดี ที่ไหนเจ๋ง น่าเที่ยว น่าสนใจ เราจะพาคุณไปกับเรา เพราะเราคือ “ หมูหิน.คอม คิดจะเที่ยวเวปเดียวก็พอ ” ห้างแผ่นเสียงที่เราพาทุกท่านไปเยี่ยมชมในวันนี้ เคยเป็นย่านขายแผ่นเสียงอันโด่งดังมาก่อนในอดีต มีห้างร้านเปิดเรียงรายให้เลือกแผ่นเสียงกันอย่างคับคั่งทั้งสองฟากฝั่งถนน แต่ทว่าปัจจุบันเหลือเพียงแค่ไม่กี่ร้านเท่านั้นเองที่ยังคงเปิดประตูต้อนรับลูกค้าให้เข้ามาอุดหนุนอยู่ ถึงแม้ร้านค้าจะเหลือไม่มากนัก แต่ทว่าที่แห่งนี้ยังคงไว้ซึ่งบรรยากาศเดิมๆอยู่โขเลยทีเดียว อาจจะต่างกันที่ว่าสมัยนี้ไม่ค่อยคึกคักเท่าสมัยก่อน เพราะผู้คนหันมาฟัง MP3 DVD CD กันหมด ทำให้แผ่นเสียงได้รับความนิยมน้อยลงตามกาลเวลา

               อย่างไรก็ตาม แม้บรรยากาศการซื้อขายจะเป็นไปอย่างเงียบเหงา แต่ก็มีลูกค้าทั้งชาวไทยและต่างชาติ แวะเวียนเข้ามาชมและเลือกซื้อกันอย่างหน้าชื่นตาบาน บ้างก็มาหาแผ่นเสียงเก่าๆไปฟัง บ้างก็ซื้อเพื่อไปเก็บสะสมหรือตกแต่บ้าน ชาวต่างชาติจำนวนไม่น้อยที่หาซื้อแผ่นเสียงเพลงไทยติดไม้ติดมือกลับไปฟังที่บ้าน หมูหินเห็นภาพเหล่านี้แล้วก็ปลื้มใจเป็นยิ่งนัก พลันทำให้นึกถึงภาพในละครที่มักจะมีพระเอกโอบกอดเต้นรำกับนางเอกโยกย้ายตามจังหวะเสียงเพลงในงานเลี้ยงสุดแสนโรแมนติก เพ้อกันมาเยอะแล้ว เรามาดูบรรยากาศในร้านกันหน่อยดีกว่านะครับ

               ร้านแรก “ห้างแผ่นเสียงบรอดเวย์”  ร้านที่มีประวัติสืบทอดกันมากว่า 50ปี ดูแลโดยพี่ปุญ ปุญญาภา ซึ่งได้รับการสืบทอดร้านมาจากคุณพ่ออีกที ร้านตั้งอยู่ ณ ถนนเจริญกรุงใกล้ๆกับเจริญกรุงซอย 9 การตกแต่งภายในร้านเป็นแบบสมัยก่อนเลยจริงๆ มีแผ่นเสียงทั้งไทยและเทศ แผ่นน้อยใหญ่ เทปคลาสเส็ป ราคาเริ่มต้นที่ 50 บาท ไปจนถึงพันกว่าบาทกันเลยทีเดียว ราคาจะขึ้นอยู่กับสภาพและความยากง่ายในการได้มา บางแผ่นอาจะไม่มีให้เห็นแล้ว ราคาจึงอาจจะสูงสักนิด แต่ที่ถูกใจหมูหินสุดๆก็เห็นจะเป็นซองหรือกล่องใส่แผ่นเสียง ที่หน้าตาสีสันปกแต่ละแผ่น โดนๆทั้งนั้น บ้างก็จิ๊ดจ๊าด บ้างก็เก่าๆ แสดงถึงสไตล์ของแฟชั่น และศิลปะในยุคนั้นๆด้วย มันเจ๋งมากๆเลยแหละซาร่า!!! และจากการสอบถามพี่ปุญ ก็จะเห็นได้ว่าลูกค้าที่มาซื้อแผ่นเสียงที่ร้านจะมีทุกกลุ่ม ตั้งแต่เด็กวัยรุ่นจึนถึงวัยผู้ใหญ่เลย เพราะวัยรุ่นสมัยนี้จะให้ความสนใจกับของเก่าๆกันมากขึ้น หรืออาจจะเป็นกระแสอนุรักษ์ความคลาสสิคก็เป็นได้ หมูหินเอง อยากให้กระแสนี้คงอยู่ตลอดไปไม่ใช่แค่มาแล้วก็ไปนะครับ ยังไงแฟนๆชาวหมูหินที่ชื่นชอบความคลาสสิคที่สนใจหรือกำลังสะสมของเก่าก็อย่าให้แค่ผ่านเข้ามาแล้วก็จากไป ช่วยๆกันอนุรักษ์และเอาใจใส่คุณค่าที่ถูกส่งต่อผ่านยุคสมัย อย่างสม่ำเสมอด้วยนะครับ

มีเยอะแยะเลย	โชว์ซักนิด
แผ่นเสียงไทยไปญี่ปุ่น	เชิญทางนี้คร้าบ
หนุ่มหมูหินถ่ายกับพี่ปุญ เจ้าของร้าน	เครื่องเล่นเก่า สมัยคุณพ่อ
ใครเคยเห็นมั่ง	มีกันซักเครื่องมั้ยครับ
ยังดูดีอยู่เลย	สงสัยจะเก็บรักษาอย่าง
เสียงขลุ่ยเรียกนาง	แผ่นเสียงมีหลากหลายมากๆ
เพลินเพลง ฟังเพลิน	ชอบปกจังเลย
	ดีไซน์ไทยไม่แพ้ชาติใด

               ร้านที่สอง “ห้างแผ่นเสียงตั้งเสียงไทย” เดินมาอีกซัก 100 เมตร เราก็จะเจอร้านที่อยู่ตรงหัวมุมพอดี ร้านนี้เปิดมานานมากๆ เก่าแก่สุดๆในย่านนี้ ด้วยประสบการณ์กว่า 70ปี คุณลุงวิศาลเจ้าของร้าน ได้พาชมร้านและเปิดแผ่นเสียงเพลงแดนซ์สมัยก่อนให้เราฟังด้วย เพลงเจ๋งอีกแล้วครับท่าน และที่นี่ยังมีเครื่องเล่นแผ่นเสียงมือสองขายด้วยนะเออ ส่วนราคาก็จะอยู่ที่ประมาณ 6พันถึง 8พพันบาท ต่อเครื่อง ใครที่สนใจอยากจะมีไว้ครอบครองก็ไปเยี่ยมชมดูเครื่องกันได้ที่ร้านนะครับ แล้วที่ร้านนี้เค้ายังรับซ่อมเครื่องเล่นแผ่นเสียงอีกด้วย เรียกได้ว่าไปร้านเดียวได้ไปครบเลย ส่วนบรรยากาศในร้านก็จะโล่งๆ สว่างๆ ตกแต่งด้วยแผ่นเสียง หลากหลายสไตล์อีกเช่นเคย บรรยากาศไม่ได้แตกต่างจากร้านแรกสักเท่าไหร่นัก แต่ที่แตกต่างกันก็อาจจะเป็นลักษณะร้านที่เน้นกึ่งขายกึ่งซ่อมนั่นเอง